┼×iir 1

D├ľN├ť┼×├ťM


Sonumu biliyorum. Ya─čmurlar─▒n
y─▒kamaya yetmedi─či bir gecenin koynunda.
Betonlar i├žinde boy verip solan ├ži├žek
├Âzeti ├Âmr├╝m├╝n.

Sevdim. ─░nsan─▒, topra─č─▒, umudu, h├╝zn├╝
d├╝nyan─▒n ser├╝venini aln─▒ma yazd─▒m,
ve sonunda cebimde buldu─čum
solgun bir g├╝nd├╝.

Çıkmaz sokaklarda aradım sabahı
sisler i├žinde bo─čuldu g├Âzlerim
y─▒ld─▒zlar d├Âk├╝ld├╝ birer birer caddelere
ovdum aln─▒m─▒.

Son damlas─▒nday─▒m ya─čmurun
g├╝c├╝m├╝ t├╝keten ser├╝venin sonunda
zaman yine kucaklayacak ya┼čam─▒
ben ya┼čamdan silinece─čim.

Geriye ad─▒m bile kalmas─▒n isterim.

Nizamettin UÐUR

"├ça─čda┼č T├╝rk Dili", say─▒ 4, Haziran 1988.


Nizamettin U─čur || nizamettinugur.gen.tr